V-N 2023/10.11
Een andere veel voorkomende manier voor belastingplichtigen om hun opbrengsten veilig te stellen, is factoring (zie hierover bijvoorbeeld HvJ EG 26 juni 2003, C-305/01, V-N 2003/34.13, HvJ EU 27 oktober 2011, C-93/10, V-N 2011/55.17 en HvJ EU 3 maart 2021, C-507/20). Hoewel ‘‘factoring geen vastomlijnde betekenis kent en voor btw-doeleinden lastig te duiden is’’ (B.G.A. Heijnen, Niet-betaling in de btw, Fiscale monografie nr. 152; Deventer: Wolters Kluwer 2018, p. 248) betekent het in de regel dat de belastingplichtige zijn vordering overdraagt aan een andere ondernemer die vervolgens probeert om de vordering te innen. De factoor houdt als vergoeding voor zijn dienstverlening een percentage in op de door hem uitgekeerde gelden aan de overdrager van de vordering. Voor de teruggaaf van
BTW bij factoring geldt een bijzondere regeling in de Nederlandse
BTW-wetgeving.
De overnemende partij (de factoor) neemt namelijk het recht op teruggaaf van BTW bij niet-betaling over van de overdragende partij (art. 29 lid 6 Wet OB 1968). De factoor is dan degene die de niet-betaalde BTW bij de Belastingdienst mag terugvragen.
(…)“